W.C.de A.H.A. presenteert:
Zondag 13 april wandelen! Het is geen tentamenweek, er zijn dan geen mensen jarig die feestjes geven, en het is lente. Dus iedereen mee!!!
We lopen het Pieterpad naar Winsum (Schatgraven tussen wad en stad, trouwen voor 93,75 euro door de week, en momenteel lopende actie: Hondenpoep? Strontvervelend!!). De wandeling is ongeveer 15 kilometer, goede schoenen aan, lunch mee, een treinkaartje kost 2,70 euro.
Met de beroemde uitspanning, cafe Hammingh, vlak na Garnwerd.
10 Uur voor het pand, koffie en thee present. Neem al je vriendjes en vriendinnetjes mee!!!
Hoe demarrages worden afgestraft
BeantwoordenVerwijderenOp een frisse, veelbelovende zondagochtend (13 april) verzamelden zich een zeer mannelijk gezelschap, aangevuld met een vrouw, en de organisatrices natuurlijk, voor een mooie wandeling naar Winsum over het Pieterpad. De route voerde ons, tot verontwaardiging van sommige flits-flat bewoners, langs Selwerd richting het Starkenborghkanaal. Jacob en Nynke namen de kop, en de rest kakte er achteraan op geruime afstand. Het peleton slokte de kopgroep weer op bij een openstaande brug, maar kort daarna waagden zij een tweede ontsnapping.
Op een mooie zonnige zondag zijn Cleopatranen niet bepaald de enige Pieterpadlopers. Eén vrouw riep ons vlak buiten Groningen om half elf al toe: ‘Jullie gaan toch wel naar Pieterburen.’ Alhoewel sommige leden van ons gezelschap dat helemaal geen slecht idee vonden, hield de organisatie de touwtjes strak in handen en eindigden we stipt op een warm terras in Winsum. Het gesprek van de dag ontspon zich rond de vraag of de vrouw zelf al uit Pieterburen kwam of niet.
De eerste stop was op een mooi plekje, langs het water, op een kruispunt van fiets- en wandelroutes. Wij hadden zicht op een gele step, die wij eerder al diep in de bossen van Drenthe hadden waargenomen. De berijder had zich echter verstopt, zodat we niet konden verifiëren of het dezelfde was. Achter de dijk hadden zich ligfietsers verschanst, we zagen slechts hoofdjes voorbij komen. Sommigen meenden een tandem-ligfiets of ligtandem te zien, maar hier gold dat de wens de vader van de gedachte was.
De velden strekten zich uit, en wij strekten de benen voor het vervolg van de tocht. Tjitte ontdekte een heuse middeleeuwse wc bij een oude kerk. Hij spoelde wel door, maar er was geen licht. De kerk was dicht. De deur van de wc op een kier.
Toen kwam het mooie plaatsje Garnwerd in zicht: met molen en schattige huisjes. We hadden er reikhalzend naar uitgekeken, maar dat was vooral vanwege het befaamde café Hammingh. Hammingh bleek inderdaad prachtig gelegen. De bitterballen waren goed, maar de bediening zoog. De organisatie zag zich genoodzaakt zelf stappen te ondernemen om de drank op de goede plek te krijgen. Ook de dronken Sultan van Dinne wankelde smaakvol zijn mond binnen. Jammie.
Omdat één boer geen wandelaars op zijn terrein duldde, sjokten wij een paar kilometer langs een provinciale weg. Allerlei zondagsrijders passeerden ons rakelings! Het peleton vond tot ieders opluchting een mooi pad door de weilanden richting Winsum, maar de kopgroep stoomde ondertussen door over de grote weg. Na telefonisch overleg keerden zij dan toch naar de basis terug. Kortom, hardlopers zijn doodlopers!
In Winsum wachtte ons een prachtig doorkijkje naast het café waar we strandden. Daar dronken we meer witbiertjes dan goed voor ons was in de lentezon. Stuk voor stuk namen we een kijkje bij het doorkijkje, en haalden ons shot pittoreskheid. We strompelden terug naar de trein, en ploften op het Zuiderdiep weer neer, om weer wat vocht aan te vullen.