Gelanceerd: W.C. A.H.A.
Cleopatranen zoeken de natuur op
Ben jij ook nog nooit op het Groninger platteland geweest? Zie jij de laatste jaren koeien alleen vanuit de trein? Snuif jij nooit meer gezonde boslucht op? Dan is dit iets voor jou!
Cleopatra’s allereerste Wandel Club is in het leven geroepen! Wij zijn trots dat we U kunnen vertellen dat zij W.C. Ambulante Hete Aardappel is genoemd.
Cleopatranen zullen voortaan met ferme pas de Ommelanden en Drenthe doorkruisen, in de berm boterhammetjes verorberen en al marcherend gezamenlijk een lied aanheffen.
Het idee is om op zondagochtend (wat moet je anders doen op zondag?) ons te verzamelen bij het pand, gezamenlijk te reizen naar het beginpunt (nooit ver weg) en dan lekker een paar uur te wandelen (15 à 20 km). Als we uitgewandeld zijn, pakken we een biertje in het plaatselijke café om bij te komen van alle inspanningen.
Lekker wandelen is nooit naar. En als je wilt weten wat de organisatoren met hete aardappels doen, moet je vooral meegaan!
Kom ook wandelen: zondag 16 juni om 10:00 verzamelen op het pand.
Judith en Janneke
Inspanning, Uitspanning, Ontspanning
BeantwoordenVerwijderenZo jullie hebben wat gemist zeg! Het was dolle pret, het eerste evenement georganiseerd door W.C. de Ambulante Hete Aardappel. Onder een stralend blauwe lucht, slechts licht verstoord door een minibuitje, wandelden 7 stoutmoedige Cleopatranen van het pand naar Brinkzicht, in Zuidlaren. Het was een barre tocht van 21 kilometer, en de blaren waren niet van de lucht. Ze bleven wel tot twee personen beperkt (we noemen geen namen), die beiden hetzelfde merkwaardige bruin soort schoeisel gebruikten.
Op een buitengewoon oncleopatraans vroeg tijdstip verzamelden wij ons voor het pand, maar wat zag Jannekes oog, er was een Cleopatraan nog eerder, en die liep niet eens mee. We noemen weer geen namen, maar het was Charlotte, die haar spijt betuigde dat ze niet mee kon lopen omdat ze haar biochemietentamen moest leren.
En toen togen wij op weg. Op het station vond de eerste woordenwisseling plaats over de te volgen route. Maar gelukkig liep er een schattig echtpaar voor ons, met een typisch PieterPatterige uitstraling dat de weg wel leek te weten. Ze haakten echter af voordat wij hen ingehaald hadden. We hebben later nog wel andere wandelaars ingehaald terwijl ze aan het lunchen waren.
Zonder pauze liepen we helemaal tot aan Haren, maar toen waren we zo moe dat de meesten van ons op en de rest naast een bankje langs de weg neerploften alwaar we werden opgevrolijkt met de foto’s van het Badkamer Korenconcours. Dat was vlak voordat het enige spatje van de dag viel.
Na deze pauze verlangden sommigen van ons al zeer naar de eerste uitspanning, maar die liet lang op zich wachten, want wij wilden beslist niet van de route afwijken. Wij kwamen langs een prachtig meer, waar dikke vissen rondzwommen, die gevangen werden door een dozijn vissers. Vervolgens passeerden we hoog- en laagveen (en muggen) en een verdwaalde en een door haar metgezel in de steek gelaten dame (Mai, waar ben je?!). Wij deden een goede padvindersdaad en brachten deze twee verloren zielen weer bijeen.
En daar doemde De Uitspanning als een fata morgana in het Drentse veen op. Maar het sprookje werd grof verstoord in een intense anticlimax, door de verschrikkelijke chagrijnige vrouwelijke ober-figuur, die de ons probeerde op te lichten. Maar wij waren niet voor één gat te vangen en hebben een boze boodschap op de bon en geen fooi achtergelaten. Het was jammer voor Amber dat ze daarna nog naar het toilet moest.
De volgende uitspanning die wij bezochten was uit de prehistorie afkomstig: ze hadden er heel toepasselijk geen bier. Want het waren twee hunebedden. We hebben ons toch vermaakt met kroegpraat over de seksuele uitspattingen van de hoofdpersoon in de Stam van de Holenbeer (en alle andere delen). Wij zijn tot de conclusie gekomen dat het feminisme en aandacht voor het vrouwelijk orgasme blijkbaar niet zo heel recent zijn.
De laatste kilometers vielen bepaalde personen met bruine schoenen erg zwaar (waarvan sommige erg klaagden (het is naar!) en anderen in het geheel niet (bikkel)). Brinkzicht lonkte ons vanaf de andere kant van de Brink en wij sleepten ons erna toe om ons te laven aan bier, patat en bitterballen. Tenslotte klommen we in de bus om binnen twintig minuten aan te komen op de plek van vertrek. Na deze licht desillusionaire gewaarwording klommen we op de fiets om ons huiswaarts te begeven. De ontspanning was echter wel geheel, de spierpijn kwam maandag.
Ons motto voor de volgende tocht: inspanning, uitspanning, ontspanning! De ideale besteding van je vrije zondag.
Janneke en Judith